مارکس و انگلس چون بر این باور بودند که تاریخ همه جوامع انسانی تاریخ مبارزه طبقاتی است، در نتیجه انقلابهای سیاسی و اجتماعی را بازتابی از این مبارزه پنداشتند و به این نتیجه رسیدند که در پایان هر انقلابی سیاسی باید قدرت سیاسی از طبقه حاکم به طبقه دیگری که انقلاب را رهبری کرد، انتقال یابد و در پایان هر انقلابی اجتماعی طبقهای که در انقلاب پیروز شد، با دگرگونی مناسبات تولید موجود شیوه تولید خود را بهوجود خواهد آورد. به همین دلیل نیز مارکس انقلابها را «لوکوموتیو تاریخ» نامید.
